Tag Archives: rhetorics

For the Love of the Ampersand

Anatomy of an Ampersand, a Vitruvian sketch of an ampersand

It’s been said by the likes of Gandhi, Samuel Johnson, and Pope John Paul II that the true measure of a society is how it treats the least of its members. The same can be said for a typeface.

Great design is a matter of seemingly insignificant details. When a typographer draws her glyphs, she does well to take into account not just the shape of the letter, but the kerning of her new alphabet and the varying weight of strokes. Letters are no simple things: They come with a lot of required parts, and when putting them together type designers have to strike a balance between their own creative ethos and a font’s potential uses.

The different elements of each glyph are pointed out in: 'Design will save the world. Right after rock AMPERSAND roll does.' The image itself is an element from 'Bold and Justified: The Typographic Universe in One Infographic'

Often, typographers will sneak a little more personality than other letters can afford into those glyphs utilized less often. Chief among these is the ampersand—the andsymbol tucked away above the 7 on your keyboard—which is rarely used outside of logos (including our own in the DWRL!) and so can be an opportunity for typographersto add some flourish to an otherwise dry script.

The 7 key from a typewriter, with an ampersand on top.
Ampersands of various typographical styles

It’s understandable that the ampersand has come to embody a typographic sense of play, considering that the logogram is the result of a dual corruption. The image as we know it originated as a ligature (two letters connected in a single glyph) of the Latin word et, which in English became and; look hard enough and you can still see a capital E and T, and some typefaces try to draw attention to this origin.

As for the strange name, it stems from an archaic means of learning the alphabet. Schoolchildren would add the Latin phrase per se to letters that could stand alone as a word—i.e.,or I—so that a recitation exercise would sound something like, “A per se A, B, C, D…” (which pretty much ruins the melody of the nursery rhyme). When the student got to the end of the alphabet, it was accepted practice to include the then-more-common ligature as a 27th letter—and because languages tend to drift as much as a child’s mind, “X, Y, Z, And per se And” eventually collapsed into ampersand.

Unsurprisingly, the birth of web design has seen a renewed interest in the ampersand. No longer relegated to the edge of a keyboard, you can find everyone’s favorite logogram on t-shirts, as tattoos—there was even a recent Tumblr project which involved designing a new ampersand every day for a year. In its very form, the playfulness of the ampersand seems to inspire amateurs and professionals alike to create new meaning, new connections, to say and in positive ways and exp& toward new horizons—such as the “Amperclan” of visual puns by artist Sophie Elinor:

  • YesWeCanpersand
  • Ampearsand
  • Amperbambam
  • Amperbanned
  • Ampercancan
  • Ampercircus
  • Amperplant
  • Ampersanta
  • Ampersantorini
  • Ampersink
  • Amperspam
  • Amplesand
  • Antlerpersand
  • Babygrandpersand
  • Campervanpersand
  • Disneylandpersand
  • Gingerbreadmanpersand
  • GreenEggsAndHampersand
  • Instagrampersand
  • JackieChanpersand
  • KABLAMpersand
  • Nanpersand
  • Nyanpersand
  • Sandpersand
  • Snowmanpersand
  • Stampersand
  • Toucanpersand
  • Trampersand
  • Vietnampersand
  • YesWeCanpersand
  • Ampearsand

Graphic designers have pushed the ampersand well beyond its use as a conjunction, transforming an archaic deformity into a symbol of digital art. In many ways and with many variations, the ampersand has come to epitomize the rhetorical possibilities of typography: The ability of a font, even a single glyph, to capture an ethos and create a feeling. From humble and mangled beginnings, the ampersand has come to represent the best parts of design, even if it’s one of the smallest parts per se.

via http://www.dwrl.utexas.edu/2015/11/06/for-the-love-of-the-ampersand/

What Does the Font Say?


We are writing more than ever before—in the US we send 6 billion text messages a day, while every minute Facebook users share nearly 2.5 million pieces of content, Twitter users tweet nearly 300,000 times, and email users send over 200 million messages. How often are we trying to convey emotion in those messages? How often does our messages get misinterpreted? How many people can recall a disagreement that happened because text is bad at conveying emotion? Can fonts convey emotions?

We have ways of conveying emotion in text. We use ALL CAPS TO YELL AT PEOPLE in text. Let them know you’re mad. I use commas, colons, semicolons, dashes, en dashes, and em dashes (just to name a few) to convey more meaning than the words alone. And I just used parentheses. Not to forget the emojis – those which are defaults in our messaging systems and those from early era chat rooms.

ASCII emoticons of the west

The smiley face

:- )    : )    : D     :o)    :]      :3     :c)     :>     =]     8)

The frown

>:[      :- (      : (      :-c     :c      :-<     :<      :-[       :[       :{

My favorite, the rose


ASCII emoticons of the east


(^v^) (^u^) (^◇^) ( ^)o(^ ) (^O^) (^o^) (^○^)


(‘_’) (/_;) (T_T) (;_;) (;_; (;_:) (;O;) (:_;) (ToT)


(*_*) (*_*; (+_+) (@_@) (@_@。 (@_@;) \(◎o◎)/!



And the cool new emojis on phones


Even the font we pick can have an impact on the readers. For example, in satirical readings Times New Roman is perceived as more funny and angry than Arial. While good mood and increased performance on cognitive can be induced by good type design(i.e., kerning, small caps, old style numerals, and sub/superscript features, symmetry as shown below). San-serif fonts are more viewed as more playful than serif fonts. There are many more example of popular press having an opinion on what the font says, and even on font evoking smells, but this is an area ripe for more concrete research done with experimental designs.


We went from spending more time talking to more time writing. With all of this writing, and more ways than ever to miscommunicate, we are also finding more ways to communicate emotion through text and font—in hopes of not being misunderstood.

via  http://www.dwrl.utexas.edu/2015/10/12/what-does-the-font-say/

Two Types of Type: Part II

Previously in this space, I used the work of the late Adrian Frutiger to illustrate a particular way of thinking about typography. According to that view, a typeface is best when it goes unnoticed. Font is meant to invisibly transmit an writer’s point, without the letterforms interfering with either the author’s intent or the reader’s interpretation.

Responding to the advent of the personal computer during the late 1980s, in “The Electronic Word: Literary Study and the Digital Revolution” rhetorician Richard Lanham described this conventional way of (not) seeing type in prepositional terms:

Look THROUGH a text and you are in the familiar world of the Newtonian Interlude, where facts were facts, the world just ‘out there,’ folks sincere central selves, and the best writing style dropped from the writer as ‘simply and directly as a stone falls to the ground,’ just as Thoreau counseled.

In contrast to such conventional visuality, Lanham argues that the “razzle-dazzle” affordances of digital texts flip upside down “our traditional notions of literary and cultural decorum.” While we still can read through a text to locate an author’s meaning, electronic interfaces encourage us to look AT the words themselves, recognizing how their surface materiality “is now a malleable and self-conscious one.” For Lanham,

The interactive reader of the electronic word incarnates the responsive reader of whom we make so much. Electronic readers can do all the things that are claimed for them—or choose not to do them. They can genuflect before the text or spit on its altar, add to a text or subtract from it, rearrange it, revise it, suffuse it with commentary.



In a word, digital texts—especially as they are metonymically typified by typographic plasticity—promote anew a rhetoricalrelationship to the acts of reading and writing. Here Lanham’s claim is complicated and counter to conventional wisdom, but in his eyes, digital technology enjoins users to take note of how our notes are written, to no longer take the means of writing for granted.With as many options as most word processors provide, a document’s typeface becomes as fundamental and important a choice as the title.

The word


Alright, maybe not as important as all that, but nonetheless necessary and informative. According to this take on type, font is not simply ornamental, but an indispensable part of writing. Hence the script you write in should call attention to itself in its relationship to the conveyed text, rather than trying for transparency.

Type is a type of rhetoric just as rhetoric is a matter of type. Writing—or, rather, in its digital form, typing with type in mind and in view allows authors and readers to literally see the contingent form of their praxis, that no text is simply self-evident without need of mediation. When typographic choices stand out, it complicates an ordinary understanding of closed meaning and suggests that ultimately everything is open to interpretation, to being seen differently.

via http://www.dwrl.utexas.edu/2015/10/20/two-types-of-type-part-ii/

What’s visual about Visual Rhetoric ? Paul Messaris

Hawkee and Messaris (2009) Review Essay: What’s Visual about “Visual Rhetoric”?Quartely Journal of Speech, 95:2, 210-223
Visual Education

Visual Inquiry blog at Anneberg

Freedberg and Galese, Motion, Emotion and Empathy in Esthetic experience Trends in cognitive science 11 (2007) 197-203

οι μελετητες τηςρητορικής επεκτειναν την εστιαση και σε αλλα μεσα και πλαισια φια να κατααβουν πως λειτουργούν πιο εμμεσοι ή καλυμένοι μορφές πειθούς

καθε επικοινωνια ειναι ρητορική στο βαθμό που είναι ενας τροπος κατασκευής της κοινωνικής πραγματικότητας . Fleckenstein 2007 cited by Messaris)

το ενδιαφερον της ρητορικής για τα οπτικά μεσα μπορεί να αναχεθι στο 1925.

-ωφελησε η οπτική επικοινωνια την ρητορική;  εκτος απο την σχεδον αξιοματική θεση οτι επωφελουμαστε από τις την ανταλλαγή μεθοδολογιων και θεωρητικών προοπτικών που προοερχονται απο διαφορετικές επιστημες , οι ρητορικές σπουδες εχουν ισχυρότερες ιστορικές βασεις.

-αρνητικές συνεπειες; εξαρταται αποό τους στοχους. αν ο στοχος ειναι να αποδειξει οτι η ρητορική αναλυση μπορεί να εφαρμοστεί το ιδιο παραγωγικά στις εικόνες οσο και στις λέξεις τοτε ναι. αν ομως στοχος της οπτικής ρητορικής ειναι να καταλειξει σε θεωρητικά συμπερασματα σχετικά με την δυναμη των εικόνων- αν πρεπει να μας πει το ξεχωριστό που έχουν οι εικόνες  σε σχεση με τις λεξεις ή αλλα μεσα επικοινωνίας τοτε ο βαθμός που επιτευχθηκε ειναι ανισος.   ισως γιατί οι συγγραφεις του συγκεκριμενου reader αντιδρουν στην λεκτική(γλωσσικη) προκαταληψη στον τομεα της επικονωνιας για τη ρητορική , ασχολουνται περισσοτερο με ειδικές εικόνες παρα΄με γενικες ιδιότητες των εικόνων ως μεσα πειστικής επικοινωνίας.   ετσι δεν ξερουμε ακριβώς ποσο διαφορετική είναι η οπική πειθώ από τη λεκτική.

το πλαισιο επηρεαζει το νοημα των εικόνων

στην περιπτωση του κεφαλαιου του olson μεσα απο μια εξονυχιστική ερευνα για το πλαισιο επικοινωνιας δυο σκιτσων εδειξε ποσο βαθια το πλαισιο επηρεάζει τη σημασια ενος μηνύματος. ομως δεν μας λεει κατι γενικό για τις εικόνες. ωστοσο ευρήματα από τα αρθρα εχουν παραγωγικές συνέπιες για 3 βασικές ερωτήσεις που καθε θεωρία οπτικής ρητορικής πρεπει να ασχοληθει.

χρειάζονται τα οπτικά επιχειρήματα κείμενο;

ειναι οι εικόνες πιο συναισθηματικές από τις λέξεις (και οι λεξεις πιο πληροφοριακές από τις εικόνες;

οι φωτογραφίες παρέχουν μια εχεγγυα αποδειξη περισσότερο από οτι οι λέξεις ή αλλα είδη εικόνων;

ρωτώντας αυτές τις ερωτήσεις δεν ψαχνουμε καποια βασική ιδιότητα των εκόνων αλλά πως οι δημιουργοί και οι θεατές βγαζουν νόημα από αυτές. μια εμπειρική απαντηση και επισης οι απαντησεις αλλάζουν καθώς η οπτικη ρητορικη ειναι κινουμενος στοχος και οι κινησεις της γινονται γρηγορες  εξαιτίας τις αλλαγές στα ψηφιακά μέσα.

α) χρειάζονται τα οπτικά επιχειρήματα κείμενο;

υπάρχουν ειδη σημασίων που οι εικόνες δεν μπορόυν να μεταφέρουν από μονες τους;

ο worth θεωρητικός της οπτικής επικοινωνίας είπε οτι οι εικόνες δεν μπορόυν να πουν «δεν». αλλοι το εχουν πει : η γλωσσα ειναι προτασιακή και οι εικόνες ειναι presentational παρουσιαστικές . η γλώσσα εχει συνταξη για να κανει ισχυρισμόυς για την πραγματικότητα. οι εικόνες δεν εχουν και ειναι απλά  ακλιτες αναπαραστάσεις.

μια εικόνα μπορεί να ειναι ψευτική αλλά δεν μπορεί να το δηλώσει. πχ σατιρικό καρτουν για τον Ομπαμα.

αλλα ειναι η προβληματική επικοινωνια περιορισμός της  εικόνας ή της σατιρας;

το πβμ με τον ισχυρισμό του worth ειναι οτι αντιμετωπιζει την οπτική επικοινωνία λες και οι ιδιοτητες της καθορίζονται από μια εσωτερική και αδιαβλητη ιδιότητα και οχι από τις συνεχώς εναλλασσόμενες συμβάσεις των χρηστών των οπτικών μεσων.  ενω αληθευει οτι δεν εχουν συνταξη ή την αρνηση οστοσο οι δημιουργοι εικόνων ανά τους αιώνες εχουν προσπαθησει να φταξουν προτασιακές δομές με τα μέσα που εχουν στη ιδαθεσή τους.

ωστοσο ολα τα αρθρα μαζί δειχνουν οτι περα παο το να αποτελεί περιορισμό , το γεγονός οτι δεν ευπαρχει προτασιακή συνατξη μπορεί στην πραγατικότατα να ειναι ενα απο τα διακριτικά όπλα των εικόνων οταν χρησιμοποιούνται ως μεσα πειθούς.

η διαφήμιση σε ολες τις της μορφές, πολιτικη και βιντεο κοινωνικής υπερασπισης υπηρξε παντα μια γονιμη πηγη πειραμάτων για την οικοδομηση οπτκών επιχειρημάτων μεσω της αντιπαράθεσης εικόνων. αυτή η ερευνα επιταχυνθηκε με την αναπτυξη τεχνολογών επεξεργασίας τη δεκαετία του 90.

Shield για τη διαφημηση της apple. μπορεί να πει κανέις οτι η σειρά της εικόνας δειχνει τη σειρα του επιχειρήματος επιφανιακά. ωστοσο αυτός ο τροπος ερμηνείας της διαφήμισς παραβλεπει ενα βασικό συστατικό του μηνύματος. την ιδια στιγμή που οι εικόνες αντικατοπτρίζουν τις λεξεις , εκτελουν και μια εντελώς διαφορετική λειτουργία που δεν εχει αντίστοιχο στη λεκτική μεριά του διαχωρισμού. εξαιτίας των αντιληπτικών συμβασεων που καλλιεργηθηκαν απο τον κυραρχο ρολο των ταινιών και αλλων οτπικών αφηγήσεων στην οπτική μας κουλτουρα , ολοι οι θεατές βλεπουν προτίστως τις συνέχειες των εικόνων ως κομματια ιστοριών , ακόμα και αν οι εικόνες συνδέονται με περισσότερο συμβολικούς ή εννοιολογικούς τρόπους. (οι οποιοι δεν γινονται απαραιτητα αντιληπτες από ολους τους θεατές)/

υπάρχει ενα διπλό επίπεδο σημασιας και διασύνδεσης που συμβαινει στη σειρά των ιεκόνων αυτής της διαφήμισης.

οι αβτιληπτές αφηγηματικές συνδέσεις ποικίλουν σε σχε΄ση με την προτερη γνώση του θεατή για τα άτομα που απεικονιζονται στη διαφήμιση. αλλα ο ερευνητης ρωτώντας τον δημιουργό της διαφημισης αναφέρει οτι ειναι πολύ πιθανό αυτό το open ended επιδιωχθηκε ουσιαστικά από τους διαφήμιστές. οι διαφημιστέ ς γνωρίζουν οτι  οι προσωπικές αφηγήσεις ειναι παρά πολυ αποτελεσματικές ως τροποι απομνημόνευσης. επομένως το γεγονός οτι οι θεατές θα εχουν μια αφηγηση ως πριτίμηση εναντι των εικόνων μπορέι να ειδοθεί ως ενίσχυση παρά ως εμπόδιο στην πιθανή χρηση των εικόνων σε προτασιακες κατασκευες.

ενα επιπεδο σημασίας οικοδομεί το επιχείρημα, το αλλο επίπεδο καθιστά το επιχείρημα μνημονευσιμο.

η ικανότητα για αυτη την σημασία σε δυο ε΄πιπεδα ειναι λιγότερο εμφανής οταν εικονικά επιχειρήματα οικοδομούνται αντιπαραθέτωντας δυο ή περισσότερες εικόνες στην ιδια εικόντα παρά οταν οικοοδμούνται σε χρονική σειρά.

σε μια αλλη ανα΄λυση αναφερει για τα χαρκτηριστικά των δημοσιογραφικών φωτοφραφίων που ενω απλά συμπληρώνουν το εργο του ρεπορτερ , παρ΄χουν το κοινό με ευκαιρίες να για κοινή spectatorship που ειναι ζωτικές για τη διαμόρφωση εννοιων πολιτεικής ταυτότητας (;)

ακόμα και εαν η αφήγηση που υπονοείται δεν ειναι τοσο προεξε΄χον παράγοντας υπάρχει και αλλος στοχος που μπορεί να επιτύχουν οι εικόνεςκαι ειναι λιγότερο διαθεσιμος στις λεξεις.

η οπτική επικοινωνία  εξαιτίας ακριβώς της ελλειψης προτασιακών δισιοτήτων εχει το στοιχέιο της δυνατότητας αρνησης (deniability) που δεν εχουν οι λεξεις. μπορούμε να «δουμε» πραγματα που δεν ειπωνονται λεκτικά —-> βλεπε jewitt για health care leaflets, και Richardson, Wodak για visual racis, in politicql leqflets

b)ειναι οι εικόνες πιο συναισθηματικές από τις λέξεις ;

προκειται για την πιο βασική προκατάληψη σχετικά με τη διαφορά των δυο τροπων. οι λεξεις παρέχουν τις πληροφορίες ενώ οι εικόνες το συναίσθημα.

φαινεται στην εκπαιδευση οταν ζητάμε να αξιολογήσουμε οπτικά συστατικά συντάξεων ποι οι καθηγητε΄ς καταφευγουν σε πιο ολιστικές κρισεις βασίζομενα στο συναισηματικό αντίκτυπο ή στις αισθητικές ιδιότητες. αυτό δειχνει την πολιτισμική κατανόσηση που εχουμε για τις διαφορές μετα΄ξυ τους. αλλα αν πρακτικά η κουλτουρα μας συνδιαζει τις εικόνες με το συναίσθημα  υπαρχει ενας λογος που μας κανει να πιστευουμε οτι οι εικόνες ειναι πιο συναισθηματικές από τις λεξεις;

δεν εξαρταται από τη χρήση τους; και δεν εχουμε παραδειγματα από τετοιες εκφρασεις; I have adream

ειναι δυσκολη η απνατηση γιατί η λεξη συναίσθημα ειναι νεφελωδης εννοια. αλλα τελευταια που η ερευνα ενδιαφερεται για τις γνωστικές επιστήμες αρχιζει να ξεδιαλύνεται.

από αυτή την αποψη ενώ ειναι αληθεια οτι καθε καλλιτεχνική επικοινωνία εαν χρησιμοποιηθεί με δξιοτητα μπορεί αν εγειρει συναισθηματα ειναι επισης αληθεια οτι αναπαρασττικές εικόνες  κατεχουν ακποιους τροπους να προκαλουν συναίσθημα που δεν ειναι διαθεσιμοι στην λεκτική γλωσσα.

η van eck λεει οτι στην πρωιμη νεώτερη ευρώπη ο προτευον στοχος της οπτικής πειθους ηταν να συγκινήσει τους θεατές και να τους ωθήσε σε μια εναρετη δραση μεσω της συναισθηματικής ταυτισης με αυτό που αναπαριστάνονταν.

οπτικες στρατηγικές για αυτό

α_) ενας χαρκτηρας που παρακολουθει την σκηνή  και εχει την συναισθηματικη αντιδραση που θα θελαμε να ειχε και ο θεατης

β) η γραμμική πρροπτική που δεινει την εντυπωση αληθινού χωορου οπου μπορεί να μπει ο θατής

γ) τα trompel oeil που εγκαθιδρουν συνεχεια με τον πραγματικό χωρο που βρισκεται το εργο τεχνης.

ωστοσο η συγχρονη γνωστική ερευνα μας επιτρεπι να φτασουμε σε ενα ισχυτροτερο συμπερασμα. υπαρχουν ισχυρες ενδειξεις που υποστηριζουν την υποθεση οτι ο συναισθηματικός «αντικατοπτρισμος» ειναι ενα βασικό συστατικό της κατάλληλης κοινωνικής συμπεριφοράς στην πραγματική ζωή και υπάρχει μαλιστα και νευροβιολογική βαση για αυτό.

με αλλα λαογια, προσαρμοζοντας το ειδος αυτός της απάντησης για εικονιστικούς λογους, οι δημιουργόι των εικόνων χρησιμοποιούν μια ρητορική στρατηγική  της οποιας η αποτελεσματικότητα ειναι εγγυημένη και προξεενί συναίσθημα με εναν τροπο που δεν πεξενουν οι λεξεις.

το επιχειρημα σχετικά με την γραμμική προοπτική σχετίζεται με τις αρχε΄ς της ρητορικής γα τη σημασία εγακθίδρυσης ενός κοινού χωρου μεταξύ ομιλητή και κοινόυ. commn ground.

οι τεχνολογιες 3d στις μερες μας μπορουν να αποτελουν τροπο οικοδομησησς της κοινης βασης οπου το συναίσθημα μπορέι να χτιστέι και να σταθεί η πειθω΄.στο βαθμο που οι παλιοι και νεοι illsionistic devices βασίζονται στις ενσωματωμε΄νες ιδίοτητες της ανθρωπινης ορασης  τα μεσα που την χρησιμοποιουν οπως και τον συναισθηματικό αντικατροπτρισμο κανουν κατι που σωματικά οι λεξεις δεν μπορούν.

ειναι οι λεξεις πιο πληροφοριακές από τις εικόνες;

κα΄τα μια εννοια η ο.ε. μπορει να θεωρηθει πιο συναισθηματική από τη γλωσσα αλλα μονο επιδή εχει ενα μεγαλυτερο οπολστασιο συναισθηματικών εργαλιω΄ν από οτι η γλωασσα.

κατά μια αλλη εννοια ειναι οι λεξεις πιο ικανές να μεταφερουν πληροφορία; οι εννοιες που σχετίζονται με αυτόντον ισχυρισμό ειναι οτι εχουν

α)πολυπλοκη προατασιακή συνταξη και

β) δυνατότητα αφαίρεσης.

ενώ οπως ειπωθηκε οπτικές προσεγγίσεις της προτασικής συνταξης αποτελόυν αποτελεσματικές ρητορικά εργαλεία , δεν μπορεί να θεωρηθεί οτι μπορούν να προσσεγγίσουν το ευρός της πολυπλοκότητας της λεκτικής δυνταξης. οποτε αφού οι εικόνες δεν ταιρίαζουν με το πληροφοριακες ιδιότητες της λεκτικής συνταξης τι γίνεται με την αφαίρεση;

ολες οι λεξεις ειναι αφηρημενες και εξαιτιας της ιδιοτητας της αφαιρεσης ειναι τροποι να οργανώνουν την κοινωνική πραγματικοτητα και να κινουνται απο το ειδικόο στο γενικό.

ολες οι φωτογραφιες πχ ειναι συγκεκριμένες. καποιες εικονες εχουν δυνατοτηατα αφαιρεσης (σηματα)

don idhe κανει διακριση σε ισομορφικές( τα περιεχομενα τους μπορουμε να τα αντιληφθούμε στη βαση των καθημερινων αντιληπτικών μας συνηθειω΄ν) και μη ισομορφικές εικόνες.(απαιτει εξοικιωση με εναν κοδικα)

ο τελευταιος τυπος ειναι σαν την γλωσσα, διαβαζεται δεν γινεται αντιληπτος. ωστοσο ειναι υπερβολικό γιατι ακομα και αν καποια ειδη οπτικής αφιρεσης χριεα΄ζονται ειδική γνωση δεν ειναι σε καμια σχεση αναλογη με την αυθαιρεσια του γλωσσικού κωδικα.

O grossμελετωντας διαγραμματα δαρβινου ειπε οτι μονο η ενωση λεξεων και εικονων μπορεί να ξεπερασει τους περιορισμους της καθεμίας και να εξηγηση της οψεις του κοσμου.

οι φωτογραφικές εικόνες; προφανώς ενας από τους λογους που ειναι σημαντικόςο ρολος τους στα μεσα πληροφορησης ειναι οτι προσδοκουμε για ετοιμες ευκολοχονευτες αφαιρεσεις.

οταν ερχομαστε αντιμετωπει με το πληθεος πληροφοριων που  εχουν οι φωτοργραφιες ζηταμε υποτιτλους φγια να μας πουν τι βλεπουμε.

οι ερμηνειες μεμονομενων θεατων ερευνητων δεν ειναι πειστικές. και που ξερουμε αν ειναι αληθεια. πχ οι φωτογραφιες χρησιμεουον για να υπιστηριξουν το επιχειρηαμ στο γραπτο κειμενο.. ωστοσο αυτη η οψη της ρητορικής, η χρηση των φωτογραφίων ως αποδειξης δεν ειναι ο βασικός στοχος τψν βιβλιων, ισως λογο της δυνατοτητας παραποιησης εικονων.

οι φωτογραφίες παρέχουν μια εχεγγυα αποδειξη περισσότερο από οτι οι λέξεις ή αλλα είδη εικόνων;

Twigg , Biesecker ασχοληθηκαν με τις φωτογραφιες που χρησιμοποιηθηκαν ως αποδειξη για να υποστηριξουν το γραπτο επιχειρημα. ομως προκαλει εκπλξησξηοτι η χρηση της φωτογραφιας ως αποδειξη δεν απασχολει ιδαιτερα αυτα τα βιβλια.. Ισως λογο των γνωστων λογων για παραποιησητων εικονων μεσω τεχνολογιων και αφενος επειδη οι φωτογραφιες αποτελεουν μια επιλεκτικη εκδοχη της πραγματικοτητας.

Harold και ο deLuka αναφερεται στο συναισθηματικό αντικτυπο κα ι τα κοινωνικά αποτελεσματα μιας φωτογραφιας βίας. ενος μαυρου σε ανοικτο φερετρο.

η φωτογραφία επετρεψε στους θεατες να ειναι μαρτυρες εκιενπουν που μεχρι τοτε ακουγαν ως φημες,ή θρυλο.

το γεγονος οτι η φωτογραφια εμφανιστηκε σε ενα συγκεκριμενο περιοδικο συνεβαλε σημαντικά στο να θεωρηεθι αληθινη. λεγαν τα μελη της μαυρηςκοινοτητας εαν δεν ειναι στο ΤΖΕΤ τοτε δε συνεβει. αυτό τα λεει ολα . με μια εννοια η φωτο παρεχει μια αληθεια που η λεξη δε μπορεί. απο την αλλη και ακπως αντιφατικά , ο εγγυητης της αληθειας δεν ειναι το μεσο της φωτογραφίας αλλά η πηγη της φωτογραφίας (και οχι το μεσο αυτο καθεαυτο)

ωστοσο αυτο το γεγονος συνεβει 50 χρονια πριν και οι στασεις σημερα εχουν επηραστει απο τους αποτελεσματικους τροπους παραποιησης φωτογραφάις;

το αρθρο εξεασε τα διαθεσιμα μεσα πειθους των εικόνων, και ειδικοτερα της σχεση εικονων λεξεων ως προς τα διαθεσιμα μεσα πειθους.

οι πιο πειστικε΄ς ερευνες ειναι αυτες οπου εξεταζουν πως πραγματικοι ανθρωποι απαντουν στις εικόνες τις οποιες μελετα και θωρητικοιποιεί ο ερευνητης. χριαζομαστε περισσοτερες αποδειξεις, αυτη η αποδειξη δε χριαζεται να εχει τη μορφή λεκτικής μαρτυριας.